7 Iris.html |
| | | ca | | | de | | | en | | | es | | | fr | | | it | | | nl | | | no | | | pl | | | pt | | | ru | | | ro | | | fi | | | sv | | | tr | | | vo | | |
| |  |
(7) Iris  |
|
| Odkrywca | John Russell Hind |
| Data odkrycia | 13 sierpnia 1847 |
| Nr kolejny planetoidy | 7 |
| Charakterystyka orbity (J2000) | |
| Występowanie planetoidy |
Pas główny |
| Średnia odległość od Słońca |
2,3851 j.a. |
| Półoś wielka | 2,3851 j.a. |
| Mimośród | 0,2313 |
| Peryhelium | 1,8333 j.a. |
| Aphelium | 2,9368 j.a. |
| Okres obiegu wokół Słońca |
3 lat 248 dni 5 godzin |
| Średnia prędkość orbitalna |
19,03 km/s |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki |
5,52° |
| Charakterystyka fizyczna | |
| Średnica | 225×190×190 km |
| Masa | ok. 1,0 × 1019 kg |
| Średnia gęstość | 2,4 g/cm3 |
| Okres obrotu wokół własnej osi |
(7 h 8 min 20 s) h |
| Albedo | 0,27 |
| Jasność absolutna | 5,51 m |
| Typ spektralny | Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni | śred. ~171K max. (+2ºC) 275K |
7 Iris - siódma w kolejności odkrycia planetoida z pasa asteroid pomiędzy Marsem a Jowiszem.
Spis treści |
edytuj Odkrycie i nazwa
7 Iris została odkryta przez przez Johna Russella Hinda w dniu 13 sierpnia 1847 roku w Londynie.
Nazwa asteroidy pochodzi od posłanki bogów Iris z mitologii greckiej.
edytuj Orbita
Orbita planetoidy Iris nachylona jest pod kątem 5,52˚ do ekliptyki, a jej mimośród wynosi 0,23. Ciało to krąży w średniej odległości 2,38 j.a. wokół Słońca. Peryhelium orbity znajduje się 1,83 j.a., a aphelium 2,93 j.a. od Słońca. Na jeden obieg naszej Dziennej Gwiazdy asteroida ta potrzebuje 3 lata i 248 dni.
edytuj Właściwości fizyczne
Jest to ciało, którego wielkość wynosi 225×190×190 km, jest więc to obiekt o nieregularnym kształcie. Albedo Iris – dość duże jak na planetoidę - to 0,27, jej absolutna wielkość gwiazdowa sięga natomiast 5,51m. Okres obrotu tego ciała określa się na 7 godzin i 8 minut, oś obrotu nachylona jest do płaszczyzny orbity planetoidy pod kątem 85˚, co powoduje, że toczy się ona niemal po swej trajektorii. W wyniku tak ułożonej osi obrotu przez niemal połowę roku iridiańskiego w okolicach biegunowych nie świeci Słońce, drugi biegun natomiast cały czas wystawiony jest na światło słonecznie – potem sytuacja się odwraca. Dodatkowo zjawisko takie doprowadza do znacznych różnic w temperaturze powierzchni stron nasłonecznionej i ciemnej w okresie tamtejszych zim i lat.
Powierzchnia planetoidy wykazuje również duże różnice w albedo. Na północnej półkuli znajdują się jasne obszary.
Iris składa się w dużej części z kompozytów żelazowo-niklowych oraz krzemianów z dużą ilością magnezu i żelaza. Jest ona prawdopodobnie źródłem pochodzenia meteorytów zwanych chondrytami grupy L.